Periode: 10 december 2010 - 15 januari 2011
Ode aan de kinderziel
Herinnering:
Hoe machteloos voelde ik me toen mijn dochter ooit thuiskwam van de basisschool met het verhaal dat de tekening die ze had gemaakt niet goed was gevonden, omdat de poten van de hond die ze had getekend nooit zo lang konden zijn. Ik heb vergelijkbare herinneringen:
De wreedste betreft het moment waarop een tekening van mij, iets tussen mens en dier, in de lucht werd gestoken en waar de kinderen even hard om mochten lachen.
De schilderijen die in Atelier-Open te bekijken zijn, hebben geen uitleg nodig, ze zijn figuratief en laten zien wat ze zijn.
Ik wou dat ik met veel minder, veel meer kon zeggen!
Er zijn veel parallellen te trekken op verschillende gebieden van creativiteit, van beeldend bezig zijn waaronder muziek maken en schrijven zeker ook vallen. Het heeft allemaal met vorm en kleur te maken, zowel in schildering als, in overdrachtelijke zin, in taal en muziek.
Voor mij komt alles voort uit de welhaast obsessieve drang om te maken, te creëren. Die maakt mij gelukkig en wanhopig tegelijk, omdat voordurend wordt geappelleerd aan mijn neiging tot verbeelden: hoe dit te vormen, te schrijven, te laten horen.
Dan gaat in mijn hoofd een lampje aan, een thema dient zich aan en het proces kan beginnen.
Het kan geen toeval zijn dat ik tegelijkertijd bezig was met de muziek ‘for children’ van
Béla Bartók, pianomuziek die me erg aanspreekt en die me raakt op een plek waar ik mezelf nog kind voel.
Schilderen is dan een beetje als spelen, zoals een kind dat doet: niet gaan redeneren maar intuïtieve wetten volgen, welke die ook mogen zijn. Die zijn net zo subjectief als al het andere in dit leven en zo kun je ook naar een schilderij kijken.
Wat jij erbij voelt, dat is het. Wat ik erbij voel, doet er dan niet toe.
Terwijl ik bezig was in mijn werkruimte voelde ik me af en toe net een dirigent: twaalf doeken voor me op een rij, er veel naar kijken en ze daar aanpakken waar ze erom vroegen – met dit verschil dat een dirigent houvast heeft aan de noten op papier.
(Citaat uit: ‘Voorheen mijn moeder’, van ondergetekende.
‘Vanachter zijn vleugel hield Zacharias met kopstootjes de musici binnen de partituur in het gareel, mimede hij de wetten van de muziek in alle richtingen. Applaus’.)
Maar toch: de kleuring blijft iets van het moment en is dus telkens weer spannend.
Voor elk doek improviseer ik vanuit een basisidee, waarvan ik vluchtig de contouren opzet met een willekeurige kleur, om vervolgens de verf het werk te laten doen. Elke handeling nodigt de volgende uit en ik laat me keer op keer verrassen. Het is een proces van opbouw waarbij alles langzaam op z’n plaats glijdt, terwijl ik zelf geen idee heb welke de richtlijnen daarvoor zijn. Als ik iets van geluk of plezier voel opborrelen weet ik dat ik ben waar ik zijn wil en kan ik alleen maar hopen dat de kijker iets dergelijks ondergaat.
Website Marina Offermans: www.lamarie.nl
